Μια ιστορία της Μαρίζας Κράλλη για τη μνήμη και τις οικογενειακές αφηγήσεις 

Πόσο παράξενο και συγχρόνως όμορφο όνομα για τίτλο παραμυθιού! Η «Αχλιπταρούδα». Ένα παραμύθι, που ο Κωνσταντίνος Δ. Καλλιγέρης, διηγούνταν στα παιδιά του, τον χειμώνα, όταν ήταν, άλλοι καθισμένοι και άλλοι «γονύδι» (γονατιστοί), γύρω από την μεγάλη εστία του σπιτιού τους στην Συκαμιά, περί το 1875. Πόση ΦΑΝΤΑΣΙΑ περιέχει η λέξη αυτή! Συνδυάζοντας την «αχλιά» (στάχτη) και το «π’ταρ’» (κεφτές / πίττα), προκύπτει η λέξη «αχλιουπ΄ταρ΄» (το) που περιγράφει, στην τοπική διάλεκτο, εκείνον που κάθετε πάρα πολύ κοντά στην φωτιά, σχεδόν πάνω στην «αχλιά», επειδή κρυώνει. [1]

Άγνωστη θα μείνει η πλοκή του αυτοσχέδιου παραμυθιού και ο τρόπος σύνθεσης των επακόλουθων επεισοδίων του, αλλά αναφέρεται ως το αγαπημένο των παιδιών του από τον νεαρό ακόμα Στρατή, όταν σε ηλικία 21 ετών καταγράφει σε ημερολόγιο τα σημαντικά γεγονότα που χάραξαν την σύντομη, ως τη στιγμή εκείνη, ζωή του. Οι έφηβοι Έλληνες υπήκοοι, κάτοικοι της οθωμανικής Λέσβου, η Αγγελικώ, η Μαριάνθη, η Ουρανία, ο Στρατής, ο Δημητρός και ο Αχιλλέας, ακούνε λοιπόν με προσμονή τις φανταστικές διηγήσεις του πατέρα τους, συμμετέχοντας σε μια σκηνή που επαναλαμβάνεται ανά τους αιώνες από την εποχή των βάρδων, όταν η αφήγηση και η ποιητική δημιουργία έγινε το συνεκτικό λογισμικό των ανθρωπίνων κοινοτήτων. [2]

Ο 49χρονος πατέρας, που γεννήθηκε στην Φίλια το 1826, ανδρώθηκε στην Σμύρνη του εμπορίου και έχοντας αγωνιστεί σε όλη του την ζωή για την ευημερία της οικογένειάς του, γνώριζε ήδη οτι: «Η λογική θα σε πάει από το Α στο Ω. Η φαντασία θα σε πάει παντού». [3] Ο Κωνσταντίνος, με τα παραμύθια του, αφύπνιζε την φαντασία των παιδιών του και την έμφυτη τάση τους για μάθηση, ενώ καλλιεργούσε την δημιουργική τους σκέψη. Αργότερα, η πορεία των γιών του, επιβεβαίωσε την τακτική του. Ίσως αυτή ακριβώς η φαντασία και οι ανοιχτοί ορίζοντες που προσέφερε το παραμύθι, να οδήγησαν και τον υιό του Στρατή να φύγει από τον τόπο του και να χτίσει τη δική του ευημερία στη Αίγυπτο.

Παρατηρητικότητα, ευελιξία σκέψης, προσαρμοστικότητα και κοινωνικές δεξιότητες, είναι μερικά από αυτά που μας περιγράφουν οι σύγχρονοι ψυχολόγοι, οτι αναπτύσσουν τα παιδιά, που χρησιμοποιούν τη φαντασία τους. Η μοντέρνα παιδαγωγική εξηγεί πως οι ιστορίες που φτιάχνουν οι ίδιοι οι γονείς για τα παιδιά τους, συχνά και με τη δική τους συμβολή, θεωρούνται εξαιρετικά σημαντικές και ωφέλιμες για την ανάπτυξή και την εξέλιξή τους. Όσο για το παιχνίδι και το παραμύθι, επιβιώνουν στην ψηφιακή εποχή μας στη λεγόμενη “παιχνιδοποίηση” της διαδικτυακά προσφερόμενης γνώσης. [4]