Κάποιες σκέψεις του Δημήτρη Κράλλη για τον διάσημο Οθωμανό Κουρσάρο, Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα.

Με εξαίρεση τον Πιττάκο τον Μυτιληναίο, του οποίου η πολιτική οξυδέρκεια εξασφάλισε μια θέση στο πάνθεον των Ελλήνων σοφών, δύσκολα θα μπορούσαμε να απαριθμήσουμε προσωπικότητες από το νησί που, δια μέσω των αιώνων, άφησαν το στίγμα τους τόσο στην ιστορία της Λέσβου όσο και των πολιτειών που την περιβάλλουν. Φιλόσοφοι, ποιητές και συγγραφείς φαίνεται να γεννιούνται σε αυτή τη γη, πολιτικοί ή άνθρωποι που αλλάζουν τον ρου της ιστορίας με τις πράξεις και τη ζωή τους, ίσως λιγότερο. Υπάρχει όμως μια ενδιαφέρουσα εξαίρεση. Γεννημένος στον Παλαιόκηπο της Λέσβου, ο Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα αναδιάταξε την διοικητική γεωγραφία του Αιγαίου με την καριέρα του. Πώς συνέβη αυτό; Γιος ενός Οθωμανού Σπαχή (ιππέα πολεμιστή), που συμμετείχε στην κατάκτηση του νησιού από τα στρατεύματα του Μεχμέτ Β’, και της Κατερίνας, μιας (ελληνόφωνης) Ρωμαίας χήρας τοπικού ιερέα, ο Χαϊρεντίν, τα τρία αδέλφια του και οι δύο αδελφές του φαίνεται να μεγάλωσαν μιλώντας τόσο τουρκικά όσο και ελληνικά. Τα αγόρια έγιναν ναυτικοί και σταδιακά «στρατολογήθηκαν» στον κόσμο των κουρσάρων και της πειρατείας. Εδώ δεν θα ασχοληθούμε με τις λεπτομέρειες της λαμπρής καριέρας τους, που τους οδήγησε σε κάθε γωνιά της Μεσογείου και τελικά έφερε τον Χαϊρεντίν τον Κουρσάρο – τον Οθωμανό πρόδρομο του Φράνσις Ντρέικ – στην Υψηλή Πύλη και στην αυλή του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή.