Με τα χρόνια, το Shepheard’s φιλοξένησε διακεκριμένους επισκέπτες όπως τον Αγά Χαν, τον Ουίνστον Τσώρτσιλ, τον Θεόδωρο Ρούσβελτ, τον Τ. Ε. Λόρενς και άλλους. Η έρευνα καταδεικνύει ότι, πιθανώς την ίδια μέρα (καθώς φοράει το ίδιο φόρεμα και βρίσκεται στο ίδιο φωτογραφείο), η Μαρί φωτογραφήθηκε με δύο παιδιά – ένα αγόρι και ένα κορίτσι, άγνωστα σε εμάς. Η φωτογραφία αυτή εκτίθεται σε έναν τοίχο του Λαογραφικού Μουσείου Συκαμιάς, γενέτειρας του Στρατή. Αργότερα, γύρω στο 1908/9, το ζευγάρι, η Μαρί και ο Στρατής, μαζί με τον αδελφό του, Αχιλλέα Κ. Καλλιγέρη, την κουνιάδα του, Ανδρομάχη Γ. Γώγου, και τον γιο τους, Γεώργιο Α. Καλλιγέρη, απαθανάτισαν τη στιγμή της οικογενειακής τους συγκέντρωσης στο Κάιρο σε ένα άγνωστο φωτογραφικό στούντιο. Τα φορέματα και τα χτενίσματα τόσο των γυναικών όσο και των ανδρών ακολουθούν τις ευρωπαϊκές τάσεις και τη μόδα της Belle Époque.

Σύμφωνα με τη διαθήκη του Στρατή του 1919, το σπίτι τους βρισκόταν στην οδό Kasr al Nil, στην κεντρική περιοχή Ismailia του Καΐρου. Η οδός αυτή διασταυρώνεται με την El Gomhoreya, η οποία μπορεί να επηρέασε την επιλογή αυτού του συγκεκριμένου φωτογραφείου. Η Marie άφησε στους συγγενείς της μικρά πορσελάνινα κουτιά για καραμέλες, τα οποία αγόραζε από τα ζαχαροπλαστεία Patisserie – Confiserie A La Kefak και A. & A. Criticou Le Caire —το τελευταίο φέρει ένα αναγνωρίσιμο ελληνικό επώνυμο. Όσο για τον Μπάρμπα-Στρατή, επέκτεινε την περιουσία του μέχρι το νησί Γκεζίρα στο Κάιρο, ένα κοσμοπολίτικο προάστιο και κέντρο αναψυχής, αθλητισμού και κοινωνικής ζωής στην αιγυπτιακή πρωτεύουσα.

Στο Κάιρο, την καρδιά της Αιγύπτου, η συνοικία Ισμαηλία, όπου ζούσαν πολλοί Ευρωπαίοι και εύποροι ντόπιοι, διέθετε ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική, μεγάλες λεωφόρους και δημόσια κτίρια που θύμιζαν το Παρίσι. Στο κέντρο της υψηλής κοινωνίας και σημείο συνάντησης ταξιδιωτών, διπλωματών και εξερευνητών ήταν οι κήποι Ezbekiyeh και το ξενοδοχείο Shepheard’s. Σε αντίθεση με τις ευρωπαϊκές συνοικίες, τα παζάρια του Καΐρου ήταν ζωντανά και πολυσύχναστα, με εμπόρους που πωλούσαν μπαχαρικά, κοσμήματα και χειροποίητα προϊόντα σε ένα λαβύρινθο από σοκάκια. Ο Νείλος διαμόρφωνε τον ρυθμό της ζωής, από τις επαύλεις στις όχθες του ποταμού μέχρι τις φελούκες που γλιστρούσαν στα νερά του.

Η ζωή στην Αλεξάνδρεια και το Κάιρο στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα ήταν ένα αριστοτεχνικό μείγμα ανατολικής παράδοσης και ευρωπαϊκής κοσμοπολίτικης επιρροής. Σε αυτές τις πόλεις, οι ιστορίες ατόμων όπως ο Ευστράτιος Κ. Καλλιγέρης και η Marie Mathis αντικατοπτρίζουν το δυναμικό πνεύμα της εποχής – ένα πνεύμα εξερεύνησης, εμπορικής δραστηριότητας και πολιτιστικής όσμωσης. Ωστόσο, για τον Στρατή, οι ρίζες του παρέμειναν βαθιά ριζωμένες στη Λέσβο, το νησί όπου γεννήθηκε. Οι δεσμοί μεταξύ της Αιγύπτου και της Λέσβου ήταν στενοί και συντηρούμενοι μέσω του εμπορίου, της μετανάστευσης και των οικογενειακών σχέσεων, με πολλές οικογένειες από τη Λέσβο να αναζητούν ευκαιρίες στις ζωντανές πόλεις του Νείλου, διατηρώντας παράλληλα έναν ισχυρό δέσιμο με την πατρίδα τους. Από αυτή την άποψη, οι ζωές του Στρατή και της Μαρί ενσαρκώνουν όχι μόνο την προσωπική τους φιλοδοξία, αλλά και το ευρύτερο ιστορικό κίνημα των Λέσβιων ομογενών που διαμορφώθηκε και επηρεάστηκε από τον κοσμοπολίτικο κόσμο της Αιγύπτου.

Τα φωτογραφικά στούντιο της εποχής, όπως το Fettel & Bernard στην Αλεξάνδρεια και το Lékégian στο Κάιρο, ήταν συνεπώς κάτι περισσότερο από απλά στούντιο πορτρέτων. Ήταν θησαυροφυλάκια μνήμης, που αποτύπωναν μια εποχή όπου η Ανατολή και η Δύση, η Ευρώπη και η Μέση Ανατολή, συναντήθηκαν και συνυπάρξαν.