Οι στίχοι του έπους, όχι μόνο φέρνουν στο νου τους πίνακες και τα κτίρια που συζητάμε (αν και ομολογουμένως οι πίνακες στα μεγαλοπρεπή σπίτια του Μολύβου παρουσιάζουν πιο ειρηνική θεματολογία), αλλά χρησιμεύουν ως υπενθύμιση ότι τόσο η βυζαντινή όσο και η οικία της ύστερης οθωμανικής εποχής ήταν τόποι γεμάτοι από έντονο χρώμα, με απεικονίσεις της φύσης και της κοσμικής ζωής. Μια παρόμοια εικόνα αναδύεται από την περιγραφή του Νικόλαου Μεσαρίτη για ένα κτήριο που έχτισε ο Μανουήλ Α΄ Κομνηνός και διακοσμήθηκε με περσικά μοτίβα. Ο Νικήτας Χωνιάτης, από την πλευρά του, περιγράφει τη διακόσμηση των αυτοκρατορικών κατοικιών και θρηνεί για την καταστροφή, κατά την τέταρτη σταυροφορία, ενός αρχοντικού που ήταν διακοσμημένο με τοιχογραφίες και πολύχρωμα ψηφιδωτά. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι ο ιστορικός Ιωάννης Κίνναμος, γράφοντας τη δεκαετία του 1180, καταγράφει τα εξής σχετικά με τα πολιτικά καταδικαστικά γούστα στην εσωτερική διακόσμηση του επαναστατημένου ευγενή Αλέξιου Αξούχου:

«όταν θέλησε να διακοσμήσει μια από τις προαστιακές κατοικίες του με τοιχογραφίες, δεν φιλοτέχνησε πάνω τους αρχαιοελληνικά κατορθώματα, ούτε εξέθεσε τα κατορθώματα του αυτοκράτορα, πράγματα που πέτυχε σε πολέμους και κυνήγια θηρίων, όπως συνηθίζεται συχνότερα για όσους κατέχουν κυβερνητικά αξιώματα… Παραμελώντας αυτά [τα θέματα], ο Αλέξιος… μνημόνευσε τα πολεμικά κατορθώματα του σουλτάνου, κάνοντας ανόητα δημόσια ζωγραφίζοντας στην κατοικία του αυτά που θα έπρεπε να είχαν κρυφτεί στο σκοτάδι.»