Πιθανολογούμε επίσης οτι η γηραιά καθήμενη κυρία, είναι η Συρματούδα Ιωακείμογλου, η μητέρα του Γεωργίου και της Αμερσούδας.

Καθώς γνωρίζαμε τις χρονολογίες γέννησης για μόνο δύο από τα εικονιζόμενα άτομα (του Κομνηνάκη και του μικρού Αντώνη) και οι πληροφορίες για τις ηλικίες των υπόλοιπων ατόμων προέρχονταν από προφορικές οικογενειακές αφηγήσεις, που πέρασαν από γενιά σε γενιά,  στραφήκαμε για βοήθεια στην έρευνα. Η σφραγίδα του φωτογραφείου στο recto (εμπρόσθια όψη) της φωτογραφίας, μας αναφέρει το φωτογραφείο: «Αδελφοί Καστάνια, οδός Δίοδος Ευρωπαικής λέσχης, Σμύρνη» [5] . Οι Χιώτες Φραγκολεβαντίνοι αδελφοί Καστάνια, ήταν φωτογράφοι που είχαν εγκατασταθεί στη Σμύρνη. Εργάστηκαν αρχικά στο φωτογραφείο «ΕΙ Beder» του Αρμένιου Ιωάννη Σισλιάν, που βρισκόταν εντός της Διόδου Σπόντι. Αργότερα έγιναν συνεταίροι του και τέλος, τον Σεπτέμβριο του 1874, με την αποχώρηση του Σισλιάν, ανέλαβαν μόνοι τους το φωτογραφείο, το οποίο από το 1873 όμως, είχε ήδη μεταφερθεί εντός τής διόδου της Ευρωπαϊκής λέσχης. Η έρευνα έφερε το αποτέλεσμα και η χρονολογία της φωτογραφίας, που είναι το τελευταίο τετράμηνο του 1874, ταιριάζει απόλυτα με τις γνωστές χρονολογίες γεννήσεων και τις προφορικές μαρτυρίες.

Στο φωτογραφείο του Σισλιάν, το «El Beder – Castania Frères» [6] , και άρα πριν τον Σεπτέμβριο του 1874, είχε ήδη ποζάρει και ο γενάρχης της οικογένειας, Κράλης Χ΄΄Αναγνώστης (μελλοντική δημοσίευση), αλλά και ο γιός του Ιωάννης.

Δύο ακόμη φωτογραφεία της Σμύρνης κάνουν την εμφάνισή τους στο οικογενειακό αρχειακό άλμπουμ. Η παλιότερη φωτογραφία είναι το 1866, του συγγενή Αντωνίου Γ. Λάζου (από προηγούμενη δημοσίευση στις 29 Φεβρουαρίου 2024), σε ένα από τα πρώτα φωτογραφεία στην Σμύρνη, του Αρμένιου «Kirkor Zaki Kessikbachian» [7].

Ο δε Νικόλαος Παν. Ελευθεριάδης και ο αδελφός του Παντελής Παν. Ελευθεριάδης της Πέτρας, οι κουνιάδοι του Κομνηνάκη Κράλλη, (γνωστοί από προηγούμενες δημοσιεύσεις), θα προτιμήσουν το φωτογραφείο του «Φ. Γ. Κραμβό, Φραγκομαχαλά εν γωνία οδού Ρόδων, Σμύρνη» [8] (μελλοντική δημοσίευση).

Καθώς η Σμύρνη κατά την ύστερη οθωμανική περίοδο ήταν μια ακμάζουσα πόλη – λιμάνι με σημαντικές Ελληνικές, Αρμενικές, Εβραϊκές και Λεβαντίνικες κοινότητες, παράλληλα με τον Τουρκικό πληθυσμό, είναι ακριβώς αυτή η ποικιλομορφία, που επηρέασε τις πολιτιστικές και καλλιτεχνικές τάσεις της, συμπεριλαμβανομένης της φωτογραφίας. Τα πρώτα στούντιο φωτογραφίας διοικούνταν συχνά από Έλληνες, Αρμένιους και Ιταλούς, οι οποίοι έφεραν γνώσεις φωτογραφίας από το εξωτερικό.

Παράλληλα, οι μεσαίες και ανώτερες τάξεις, συμπεριλαμβανομένων των εμπόρων, των διανοουμένων και των αξιωματούχων, αναζητούσαν όλο και περισσότερο φωτογραφικά πορτραίτα για να επιδείξουν το κύρος και τη νεωτερικότητα τους.

Διαπιστώνουμε λοιπόν πως σε μια εποχή κοινωνικών αλλαγών, όπου η τεχνολογία συμβάλλει στην ευρύτερη διάδοση εικόνων και ιδεών, η  φωτογραφία λειτουργεί ως μέσο τεκμηρίωσης της πραγματικότητας, διατηρεί την ιστορική μνήμη, ενισχύει την ατομική ταυτότητα και την κοινωνική επιρροή, διευρύνει την καλλιτεχνική δημιουργία και την επιστημονική αντίληψη της εποχής, και αποκτά ιδιαίτερη σημασία για την κοινωνία. Μια δυναμική που δεν την έχασε ποτέ !