Έτσι λοιπόν, τα ζωγραφισμένα πλοία στο αρχοντικό Γιαννάκου (το οποίο ανήκε σε Οθωμανό αξιωματούχο πριν από το 1922) φέρουν όλα οθωμανικές σημαίες που αναγνωρίζονται εύκολα από το λευκό έμβλημα με το αστέρι και την ημισέληνο. Εν τω μεταξύ, αν και τα πλοία στην οικία Κομνηνάκη Κράλλη φέρουν κόκκινη σημαία, δεν βρίσκουμε εδώ έμβλημα με αστέρι και ημισέληνο. Για την ακρίβεια, δύο πλοία στην οικία τούτη διαθέτουν έναν λευκό σταυρό σε φόντο κόκκινης σημαίας. Παρομοίως, αν και ένας μιναρές στους τοίχους του αρχοντικού Κράλλη κοσμείται από έναν σταυρό, πρόκειται πιθανόν για προσθήκη μετά το 1912.

Τέλος, και τα δύο αρχοντικά κοσμούνται με ένα αστικό τοπίο της Κωνσταντινούπολης σε περίοπτη θέση. Ενώ όμως η τοιχογραφία στο σπίτι του Γιαννάκου απεικονίζει το αυτοκρατορικό παλάτι χωρίς αναπαράσταση της γειτονικής του Αγίας Σοφίας, εκείνη στο σπίτι του Κράλλη μοστράρει μια ευμεγέθη Αγία Σοφία, αποφεύγοντας το Topkapı. Σε μια εποχή αλλαγών, λοιπόν, καθώς σπίτια που χτίστηκαν στην οθωμανική εποχή στέκουν πλέον μέσα στα όρια του ελληνικού εθνικού κράτους, η φαντασία κάποιων νεαρών μαθητών στον Μολύβο παρέμεινε οθωμανική, αν και με περιστασιακές χριστιανικές πινελιές.

Παρόλο που κάποιες από αυτές τις τοιχογραφίες τελικά επιχρίστηκαν, η κοσμοθεωρία που απεικονίζουν πήρε χρόνο να ξεθωριάσει. Όπως άλλωστε διηγείται στα γεράματά του ο εγγονός του Κομνηνάκη ο κος Στρατής Κράλλης, τη δεκαετία του 1930 ο Κομνηνάκης, ιδιοκτήτης του αρχοντικού Κράλλη, μέλος της δημογεροντίας επί Τουρκοκρατίας και αργότερα, με το πέρας της Οθωμανικής κυριαρχίας, δήμαρχος του Μολύβου, απεκδύθηκε τη δυτική του ενδυμασία και φόρεσε την πιο παραδοσιακή και προφανώς άνετη τουρκική φορεσιά, στην ίδια περίοδο που το κράτος παρήγαγε αφίσες για τους τοίχους των σχολικών αιθουσών προειδοποιώντας τις νεότερες γενιές για τους κινδύνους που έκρυβε ένα τουρκικό φέσι.