Αν και μερικές από αυτές τις ιστορίες είναι υπερβολικές ή παρερμηνευμένες, ο βρυκόλακας είναι ένα πλάσμα της λαϊκής παράδοσης πολύ παλαιότερο από τον Δράκουλα, και οι τελετές που αποσκοπούσαν να τον βάλουν να αναπαυθεί άφησαν πίσω τους ταφές που αντικατοπτρίζουν αυτές τις καταγεγραμμένες πεποιθήσεις. Μια τέτοια ταφή είναι η πηγή της δικής μας ιστορίας…

Τα Βαμπίρ στη λαϊκή παράδοση

Ο φόβος ότι οι νεκροί μπορεί να ξεφύγουν από τον τάφο είναι παλιός και διαδεδομένος. Πολλές κουλτούρες δε έχουν λαϊκές παραδόσεις με φαντάσματα – μια μελέτη καταγράφει ιστορίες με ζωντανούς νεκρούς σε μέρη από την Ινδονησία μέχρι και τη Σκωτία (Forth και Kukharenko 2012).

Στη λαϊκή παράδοση των Βαλκανίων και της Κεντρικής Ευρώπης, ένα από τα πιο συνηθισμένα φαντάσματα είναι το βαμπίρ (βρυκόλακας στα ελληνικά). Το βαμπίρ της λαϊκής παράδοσης ήταν ένα πολύ διαφορετικό ον από το βαμπίρ της λογοτεχνίας. Πρόκειται συνήθως για ένα πτώμα που αναζωογονήθηκε μετά το θάνατο από κάποιο δαίμονα, αφήνοντας τον τάφο του για να ταλαιπωρήσει τους ζωντανούς. Τα βαμπίρ μπορούσαν να σκοτώσουν ανθρώπους (συχνά αναπνέοντας πάνω τους ή φωνάζοντας τα ονόματά τους αντί να πίνουν το αίμα τους), να προκαλέσουν ασθένειες σε αυτούς ή στα ζώα τους, ή να τους τρομοκρατήσουν τη νύχτα χτυπώντας στους τοίχους και πετώντας αντικείμενα του σπιτιού. Στην πραγματικότητα, σχεδόν κάθε σειρά ατυχών περιστατικών μπορούσε να αποδοθεί σε αυτά. Σε μια άλλη απόκλιση από το βαμπίρ της λογοτεχνίας, οι άνθρωποι συνήθως δεν γίνονταν βαμπίρ από το δάγκωμα. Ένα βαμπίρ μπορούσε να είναι κάποιος που θεωρούνταν ότι ζούσε μια αμαρτωλή ή ανώμαλη ζωή. Δυστυχώς, αυτό περιλάμβανε και μερικούς ανθρώπους που εγείραν υποψίες απλώς και μόνο επειδή ήταν ασυνήθιστοι.